EN
„Teksty Drugie. Teoria literatury, krytyka, interpretacja” to dwumiesięcznik literaturoznawczy wydawany od 1990 przez Instytut Badań Literackich Polskiej Akademii Nauk we współpracy ze Stowarzyszeniem Pro Cultura Litteraria
EN

Artykuły: Adam Regiewicz

Noli me tangere…. O potrzebie dotykania sensu. Krytyka somatyczna wobec kerygmatycznej interpretacji tekstu.

Indeks autorów: Adam Regiewicz
Numer: 2015 / 6

Lektura jest zawsze wychodzeniem człowieka ku sensowi, ten jednak nie zawsze daje się rozpoznać. Wychodząc od ewangelicznej sceny spotkania Marii Magdaleny ze Zmartwychwstałym Chrystusem w ogrodzie, artykuł podejmuje próbę opisania sytuacji interpretacyjnej w kluczu kerygmatycznym. Przyjmując perspektywę komparatystyczną, nakłada na siebie tradycyjną egzegezę biblijną z elementami krytyki somatycznej, ukazując znaczenie „dotykania” jako kluczowego doświadczenia egzystencjalnego, także w odniesieniu do lektury tekstu. Podobnie jak w przypadku ciała Zmartwychwstałego dotykanie sensu należy do porządku wiary, czyli pewnego otwarcia się na działanie „łaski”, a zarazem wzywa do postawy gorliwego zaangażowania w lekturę.

Komparatystyka jako sposób badania nowych mediów

Indeks autorów: Adam Regiewicz
Numer: 2014 / 2

Niepodważalnym rysem najnowszych zjawisk kultury jest przekraczanie ich horyzontu zamkniętego w granicach wybranej sztuki ku innym formom wyrażanym przez różne przekazy i urządzenia medialne. Wyrazem tego zjawiska są właściwości nowych mediów tj. modularność, wariacyjność, transkodowanie i inne, które wymagają od współczesnego użytkownika kultury umiejętności śledzenia toczących się na różnych płaszczyznach i w różnych typach mediów dyskursów kulturowych jako głosów w polifonicznym przekazie kulturowym, a zarazem znajomości wielu kodów kulturowych pozwalających na denotację zawartych tam treści symbolicznych. Kultura nowych mediów stawia współczesnego odbiorcę w sytuacji, w której musi on dysponować wiedzą z zakresu różnych dyscyplin i obszarów, a od współczesnego badacza tychże zjawisk domaga się nowych kompetencji, które pozwalałaby na podjęcie tak szerokiego wachlarza zagadnień. Odpowiedzią na powyższą sytuację wydaje się komparatystyka, definiowana jako „metadyscyplina” lub „dyscyplina poza dyscypliną”, w której idea transdyscylinarności wyznacza kierunek rozwoju współczesnej humanistyki.

Korzystając ze strony wyrażacie Państwo zgodę na wykorzystywanie przez nas plików cookies. W każdej chwili możecie Państwo zmienić ustawienia cookies a także dowiedzieć się na ich temat więcej. Kliknij tutaj Nie pokazuj więcej tej informacji